1. Psychiatrische jongeren die met een rechterlijke machtiging of vrijwillige opname in een instelling verbleven tussen 5 mei 1945 en 12 juni 2019, kunnen in aanmerking komen voor een tegemoetkoming van € 5.000,--.
  2. Staatscourant 2020, 61740 | Overheid.nl > Officiële bekendmakingen (officielebekendmakingen.nl)
  3.  
  4. https://www.schadefonds.nl/slachtoffer/tijdelijke-regeling-slachtoffers-jeugdzorg/
  5.  
                                       
  1. Federatie Koershuis i.o. is een koepel van lotgenotenorganisaties. De aangesloten lotgenotenorganisaties zetten zich in voor de belangen van mensen die slachtoffer zijn of geweest zijn van enige vorm van psychische, fysieke en/of seksuele mishandeling binnen een afhankelijkheidsrelatie. Meer informatie zie: www.koershuis.eu                                                                               
  2.      
  3.  
  4. Het onderzoek van de Commissie Onderzoek naar Geweld in de Jeugdzorg is afgerond en de resultaten zijn te lezen in het eindrapport, 

       https://www.commissiegeweldjeugdzorg.nl/eindrapport/ 

 

              https://www.rijksoverheid.nl/binaries/rijksoverheid/documenten/rapporten/2019/06/12/onvoldoende-beschermd-geweld-in-de-nederlandse-jeugdzorg-van-1945-tot-heden/Bronstudies+geweld+in+de+kinder-+en+jeugdpsychatrie.pdf

 

Toch kan het zijn dat u nog vragen hebt, of behoefte aan een luisterend oor. Daarvoor kunt u bij verschillende instanties terecht.

 

https://mindplatform.nl/help-mij
https://wijzijnmind.nl/                     0900-1450
https://www.verbreekdestilte.nl/   0900-9999001
 
 

Mijn verhaal is onder de naam Janka door Maurice van Lieshout opgetekend in het rapport van de Commissie geweld in de jeugdzorg.

Als 16-jarige zou ik 'tijdelijk' (3 weken) opgenomen worden in een psychiatrisch ziekenhuis (alleen volwassenen), vanaf mijn binnenkomst daar trad de Wet van Murphy in werking. Het werd een verblijf van 2,5 jaar. Gedurende anderhalf jaar werd ik door een arbeidstherapeut seksueel misbruikt. De gevolgen van de ongegronde opname blijken levenslang, 'het was Kafka in de Nederlandse GGz.'

Ik vernam voor het eerst in 2005 dat ik niet het enige slachtoffer van de arbeidstherapeut was. Hij heeft geprobeerd mijn zus te misbruiken, naast mij misbruikte hij in dezelfde periode zijn schoonzusje, nichtjes, buurmeisjes en zelfs zijn eigen dochter was niet veilig.

Ik wil benadrukken dat niet alleen het misbruik traumatiserend is geweest, maar dat er ook sprake was van voortdurend psychisch geweld in een uitzichtloos verblijf. Door de verkeerde diagnoses, werd ik gestigmatiseerd en als persoon/mens niet serieus genomen. Ik voelde me aan mijn lot overgelaten. Ik werd niet gehoord of gezien door behandelaars en medewerkers, ik heb me daar gevoeld als een zeer naar, lastig, ongewenst iemand, niet noemenswaardig, niet betekenisvol, niet bestaanswaardig en heel, heel alleen…

Sinds 2005 ben ik in de weer om van de rechtsopvolger van het St. Franciscushof (Zwolse Poort) Raalte, Dimence, erkenning, excuses en schadeloosstelling te krijgen. Ik wil erkenning m.b.t. de onterechte opname en behandelingen en de 'overkill aan medicatie' en van het feit dat de instelling mij niet beschermde tegen de arbeidstherapeut. En ik wil dat er excuses worden aangeboden aan mijn ouders en dat die gerehabiliteerd worden vanwege de vele intimidaties als ze twijfelden over de aanpak/behandeling. Tijdens het eerste gesprek  (2014) met Dimence heb ik gezegd dat ik kwam voor erkenning, excuses, schadeloosstelling  en onderzoek, maar Dimence plaatste mij voor de keuze: het was of onderzoek of schadeloosstelling, het werd onderzoek. De organisatie stemde in met dat een psychiater (emeritus hoogleraar-afdelingshoofd psychiatrie, auteur, redacteur, docent, adviseur, rapporteur, consulent) onderzoek deed naar mijn dossier.

De hoogleraar psychiatrie die in 2014 concludeerde dat diagnoses nergens onderbouwd werden, dat er geen behandelplan was en dat onduidelijk is waarom er keer op keer werd gekozen werd voor een “mogelijk langdurige opname”. Ook schrikt hij van de - ook voor die tijd – “extreem hoge doseringen” van anti-psychotica en andere medicijnen die ik kreeg (o.a. valium, trilafon, mogadon, alkineton, temesta, disipal, librium, imipramine en phenergan).

De conclusies van deze psychiater zijn voor mij de erkenning dat ik ten onrechte opgenomen ben geweest (met alle gevolgen van dien). Hij beschouwde mij als een '16-jarige puber met gedragsproblemen waarvoor orthopedagogische behandeling gewenst werd geacht'. Voor langdurige psychiatrische opname en zware medicatie was volgens hem geen aanleiding en als ik gedurende mijn verblijf in de inrichting klachten vertoonde, “kwamen die voort uit hospitalisatie en forse medicatie”, iets wat door de medewerkers van het St. Franciscushof “niet als zodanig gezien werd”. De hoogleraar psychiatrie bekritiseerde het ontbreken van deskundige diagnoses (o.a. multiple gedragsstoornis en matig tot zwak begaafd) en een behandelplan en verbaasde zich over de “grote tolerantie voor dit soort relaties tussen de medewerkers en de patiënten”, waarmee hij doelde op die tussen mij en de arbeidstherapeut.

Er is nog steeds sprake van een zwijg- en doofpotcultuur. De rechtsopvolger van het St. Franciscushof, Dimence,  heeft dan wel ingestemd met het onderzoek maar wil aan de uitkomsten daarvan geen conclusies verbinden. Excuses, erkenning en schadeloosstelling komen er niet.

Begin 2016 kreeg ik een brief van de advocaat van Dimence met de mededeling dat ze niet in zullen gaan op mijn eis tot erkenning, excuses en schadeloosstelling. Argumenten: de zaak is verjaard en het misbruik wordt niet voldoende aannemelijk gemaakt. Over de onterechte opname vermeldt de brief niets. Eerder ving ik al bot bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven omdat er niet voldoende toedrachtomschrijving is.

Mijn zaak valt buiten het onderzoeksterrein van de commissies Deetman, Samson en de Winter, omdat mijn opname 'vrijwillig' was en niet onder de directe verantwoordelijkheid van de kerkelijke of wereldlijke autoriteiten viel.

Toen in november 2016 het bericht van de ministeries kwam dat het onderzoek mocht worden uitgebreid met jeugdpsychiatrie (doven, blinden en ama’s) was ik blij. Wel was het van korte duur, waar ik al bang voor was werd bevestigd, commissie de Winter mocht alleen geplaatsten met een RM in hun onderzoek meenemen. De “vrijwillige” geplaatsten vielen weer buiten de boot (overigens wel meegenomen in het onderzoek).  Voor deze “slachtoffers zonder status” geldt dus nog steeds een verjaringstermijn, zij kunnen geen kosteloze juridische bijstand krijgen en uiteindelijk geen recht hebben op excuses, erkenning en financiële genoegdoening. 

*Wat zijn de gevolgen voor de kinderen van de slachtoffers.                                                                                                                                                                                                                                *Kan de overheid onwillige bestuurders in de GGz aansturen dat zij de “slachtoffers zonder status”/“vrijwillige” opnames, hetzelfde zullen behandelen m.b.t. hun recht op excuses, erkenning en financiële genoegdoening zoals de geplaatsten met een RM.                                                                                                                                                                 

Ter illustratie: ik vind het vreemd en pijnlijk dat een lotgenoot, geplaatst met een RM, na 45 jaar eindelijk zijn verhaal kan doen, terwijl ik, “vrijwillig” geplaatst in dezelfde periode, in hetzelfde st. Franciscushof de mogelijkheid tot erkenning en genoegdoening van Dimence niet heb.

 

 

https://jeannettebrouwer.exto.nl/

 

 

Wie zijn wij?

Wij zijn een werkgroep die bestaat uit ervaringsdeskundigen met een gezamenlijk doel, namelijk het bespreekbaar maken, het creëren van erkenning en het bevorderen van preventie van misstanden/geweld tegenover cliënten binnen de psychiatrie in Nederland.

Wij hebben zelf in het verleden ernstige misstanden ondervonden binnen de psychiatrie en ervaren dat hier veel taboe op rust. Erkenning voor wat er mis ging/gaat is moeilijk te realiseren. Er bestaat geen  meld- of steunpunt, geen procedure om  compensatie te verkrijgen en geen onderzoek waar ervaringen door gestaafd kunnen worden. Een goede, specifieke hulpverlening ontbreekt, waardoor we een lange zoektocht hebben moeten doorlopen om uiteindelijk de hulp te vinden die passend voor ons was.Wij zijn er van overtuigd dat wij niet de enigen zijn met deze ervaringen. De misstanden en het  geweld dat wij hebben ervaren was niet slechts seksueel, waar al veel onderzoek naar is gedaan en procedures voor zijn opgestart. Wij hebben ook psychisch en fysiek geweld ervaren, wat een grote impact op ons persoonlijk leven heeft veroorzaakt. Juist voor deze groep slachtoffers van misstanden/geweld in de psychiatrie willen wij aandacht vragen.

Wat willen wij?

Wij zijn een groep betrokkenen die aandacht en erkenning vragen voor misstanden in de psychiatrie in heden en verleden. Onder misstanden verstaan wij voortschrijdende situaties: misbruik, geweld en schendingen van individuele rechten van cliënten. Veiligheid, respect en integriteit van cliënten in de Geestelijke Gezondheidszorg moeten voorop staan, cliënten die klachten hebben en deze melden moeten serieus worden genomen.

Cliënten behoren op hun mens-zijn aangesproken  te worden en niet op hun psychiatrische diagnose afgewezen te worden, wanneer zij gehoor proberen te vinden voor serieuze klachten over schendingen.

Wij vinden het onaanvaardbaar dat grensoverschrijding in de psychiatrie in de vorm van structureel, fysiek en psychisch en seksueel geweld in het verleden nog steeds ontkend wordt, niet onderzocht en in het heden nog steeds voorkomt.

Er is onderzoek gedaan door de commissie Deetman binnen de Katholieke instellingen en door de commissie Samson binnen de Jeugdzorg. Echter, de psychiatrische en overige instellingen zijn hier niet in mee genomen.

Wij zijn van mening dat een onderzoek uiteindelijk nodig is om echt verbetering te kunnen bewerkstelligen. Wij ontvangen met regelmaat signalen van cliënten die niet erkend worden in hun ervaringen met misbruik en geweld in de psychiatrie, niet door de instellingen zelf en niet door de overheid. Vaak blijven zij bovendien verstoken van goede en gespecialiseerde hulp.

Wij willen hier een antwoord op, een gedegen onderzoek en een landelijk meldpunt waar cliënten terecht kunnen voor hulp en advies.

Uiteindelijk willen wij geen hokjes meer maar een plek waar iedereen, ongeacht soort hulpverleningsachtergrond, psychische en/of fysieke beperking met zijn of haar klachten omtrent seksueel, psychisch of fysiek geweld in instellingen terecht kan.

Hoe gaan wij te werk?

Wij werken samen met cliëntenorganisaties en individuele professionals, die wij ons netwerk noemen, om stapsgewijs onze doelen te realiseren. Wij hebben een beroep gedaan op de politiek en blijven dat doen. Daarnaast overleggen we met organisaties die zichzelf als 'leer'- organisaties willen zien, maken gebruik van goede en minder goede voorbeelden van aanpak, breiden onze werkgroep uit en treden in contact met cliëntenorganisaties en universiteiten om het belang van onderzoek te benadrukken.

Daarnaast blijven we misstanden in de psychiatrie observeren, zowel door berichten hierover in de media te volgen, als door verhalen van betrokkenen te verzamelen en in kaart te brengen. We zijn een samenwerkingsverband aangegaan met SKIP en VPKK om onze doelstellingen te realiseren en te verenigen.

Onze visie

Wij vinden het belangrijk dat (ex-) cliënten erkend worden in hun ervaringen, dat er een onderzoek komt naar verleden en heden van geweld in de psychiatrie binnen de kaders die wij gesteld hebben. Ook vinden wij gelijkwaardigheid en respect belangrijke waarden en dat zal ook onze houding zijn in onze communicatie met de GGz en met (ex-) cliënten, politiek en partners. Wij vinden dat de rechten en veiligheid van cliënten binnen de GGz zo goed mogelijk gewaarborgd moeten blijven.

 

De zeven vormen van grensoverschrijdend gedrag door Comijs et al., 1996 zijn:

 

 

Verwaarlozen en onthouden van zorg

Psychische grensoverschrijdingen (emotioneel misbruik)

Fysieke grensoverschrijdingen (mishandeling)

Seksuele grensoverschrijdingen (waaronder seksueel misbruik)

Discriminatie

Schending van rechten

Financiële en materiële uitbuiting

 

 

Wij zijn geen hulpverleners in de begeleidende zin, maar proberen mensen wel op weg te helpen naar de juiste hulpverlening.

Jeannette Brouwer, Jolanda Huijberts en Mieneke Bril.

 

 

 

 

 

 


Nieuws

13-02-2020 04:41

https://www.rijksoverheid.nl/binaries/rijksoverheid/documenten/rapporten/2019/06/12/onvoldoende-beschermd-geweld-in-de-nederlandse-jeugdzorg-van-1945-tot-heden/Bronstudies+geweld+in+de+kinder-+en+jeugdpsychatrie.pdf

Lees meer

—————

16-06-2019 10:29

Onvoldoende beschermd

In het eindrapport Onvoldoende beschermd. Geweld in de Nederlandse jeugdzorg van 1945 tot heden staan de resultaten van het grootschalige onderzoek van de Commissie Onderzoek naar Geweld in de...

Lees meer

—————

Alle artikelen

—————